ΣΥΜΒΟΛΑ 2

Ουροβόρος
«Το Τέλος μου, είναι η Αρχή μου»

Ο Ουροβόρος που δαγκώνει ή καταπίνει την ουρά του, είναι ένα πολύ συνηθισμένο σύμβολο, άμεσα συνδεδεμένο με την Αλχημεία, τους Γνωστικούς πρωτο-Χριστιανούς και την Ερμητική φιλοσοφία, αλλά το συναντάμε και σε ολόκληρο τον κόσμο με διάφορες μορφές.

Η αρχαιότερη απεικόνιση που γνωρίζουμε, χρονολογείται το 1600 π.Χ. στην Αίγυπτο, αν και ακόμα αρχαιότερες απεικονίσεις δράκων στην Ασία του 4700 έως 2200 π.Χ., θυμίζουν έντονα τον Ουροβόρο και ίσως η αρχική του προέλευση να είναι από εκεί, που πέρασε στην Αίγυπτο με τον δρόμο του μεταξιού. Από τους Αιγυπτίους πέρασε στους Φοίνικες και από τους Φοίνικες στους Έλληνες, όπου έλαβε την ονομασία «Ουροβόρος» με την οποία έγινε γνωστό το σύμβολο και κυριολεκτικά σημαίνει «καταβροχθίζει την ουρά του».

Συνήθως αναπαρίσταται σαν φίδι, το αρχέγονο και ερμαφρόδιτο σύμβολο θανάτου και αναγέννησης, καταστροφής και δημιουργίας, σοφίας και πάθους, που συναντάμε σε κάθε φιλοσοφία και θρησκεία ανά τον κόσμο.
Άλλες φορές αναπαρίσταται ως ερπετοειδής δράκος, ο λεγόμενος και «φτερωτός όφις»,  που επίσης πρόκειται για αρχαιότατο σύμβολο που συναντάμε σε κάθε φιλοσοφία ανά τον κόσμο. Ο Δράκος ως «φτερωτός όφις» συνδυάζει τα γήινα με τα ουράνια, την ύλη με την ψυχή, τα κατώτερα με τα ανώτερα και τα έξω με τα έσω.
Επίσης, ο Ουροβόρος μερικές φορές αναπαρίσταται με δύο πόδια, τονίζοντας την δυαδικότητα της φύσης του, άλλες φορές με τέσσερα πόδια, παραπέμποντας στα 4 βασικά στοιχεία του κόσμου και άλλες φορές με φτερά σαν νυχτερίδας, η οποία, όπως και ο «φτερωτός όφις», συμβολίζει τα γήινα (ποντίκι) και τα ουράνια (πουλί).

Κατά έναν πρώτο, γενικό συμβολισμό, ο Ουροβόρος είναι σύμβολο της αιωνιότητας, ο αέναος κύκλος που γεννά, παντρεύεται, γονιμοποιεί και σκοτώνει τον εαυτό του. Ο κύκλος που αναλώνεται και ανανεώνεται… Δίνοντας όμως μεγαλύτερη προσοχή, μαθαίνουμε ότι ο Ουροβόρος που δαγκώνει την ουρά του, συμβολίζει κάτι τελείως διαφορετικό απ’ αυτόν που καταπίνει την ουρά του:

Ο Ουροβόρος που δαγκώνει την ουρά του είναι στατικός. Περιγράφοντας έναν κύκλο, συμβολίζει την τελειότητα, την αιωνιότητα και τον διαχωρισμό του Όλου σε εσωτερικό και εξωτερικό. Συχνά, απεικονίζεται ο μισός μαύρος και ο μισός λευκός, συμβολίζοντας έτσι την ισορροπία μεταξύ Φωτός και Σκότους, Αρσενικού και Θηλυκού, την δημιουργική και την καταστροφική πλευρά της Φύσης. Πρόκειται για μια απεικόνιση που θυμίζει έντονα το Ταοϊστικό Γιν-Γιάνγκ και την συναντάμε πολύ συχνά στους Γνωστικούς πρωτο-Χριστιανούς.
Από τον Κώδικα του Μαρκιανού,
του 11ου αιώνα, στον οποίο
αναφέρθηκε ο Γιούνγκ.

Αντίθετα, ο Ουροβόρος που καταπίνει την ουρά του, είναι δυναμικός. Περιγράφει την σπειροειδή δύναμη και συμβολίζει την σπείρα, που είναι κυλινδρική και αεικίνητη. Εάν φανταστούμε την κίνηση, ο Ουροβόρος συνεχίζοντας να καταπίνει την ουρά του, κάποια στιγμή θα φτάσει στο κεφάλι του και θα εξαφανιστεί. Έτσι, συμβολίζει την πύλη μεταξύ του Όλου και του Απόλυτου. Συμβολίζει δηλαδή τον κύκλο του Όλου, που εκτινάχθηκε και κινείται σαν σπείρα, μέχρις ότου να φτάσει στο ύστατο σημείο που θα το εκτινάξει πάλι πίσω από εκεί που ξεκίνησε, για να εξαφανιστεί πάλι μέσα στο Απόλυτο, από το οποίο εκτινάχτηκε αρχικά. Αυτήν την μορφή, συναντάμε πιο συχνά σε Αλχημιστικά χειρόγραφα. Για τους Αλχημιστές επίσης, αυτός ο Ουροβόρος συμβολίζει και τον κύκλο που ενώνει τον συνειδητό με τον υποσυνείδητο νου.

Από ελληνικό αλχημικό χειρόγραφο
Ο φημισμένος ψυχοαναλυτής Κάρλ Γιούνγκ, αναγνωρίζοντας την σοβαρότητα του συμβόλου, σχολιάζει λέγοντας:
«Ο Δράκος είναι ίσως το αρχαιότερο σύμβολο της Αλχημείας για το οποίο έχουμε γραπτές μαρτυρίες. Εμφανίζεται ως ‘ο Ουροβόρος’, αυτός που τρώει την ουρά του, στον Κώδικα του Μαρκιανού, που χρονολογείται τον 10ο ή 11ο αιώνα, μαζί με το θρυλικό ‘Εν το Παν’».

Ο Επίκουρος μας λέει
«Το Παν ήταν από την αρχή σαν ένα αυγό, με το φίδι (πνεύμα) σαν λωρίδα ή κύκλο γύρω του».

Ο Ουροβόρος εμφανίζεται επίσης μαζί με το Άλφα και Ωμέγα, ενώ κατά την Ορφική Κοσμολογία είναι αυτός που τυλίγει το Κοσμικό Αυγό -ο Αιώνας, ο χρόνος ζωής του Όλου.
Στους Νορβηγικούς μύθους τον συναντάμε με το όνομα Jormungandr, έναν από τα 3 παιδιά του Θεού Λόκι, που μεγάλωσε τόσο πολύ, ώστε μπορούσε να περικυκλώσει τον κόσμο και να δαγκώσει την ουρά του. 
Στους Ινδουιστικούς μύθους αναπαρίσταται ως δράκος που περικλείει μια χελώνα -σύμβολο των 4 στοιχείων που στηρίζουν τον κόσμο.
Τέλος, τον συναντάμε επίσης στους μύθους των Ατζέκων, των Κινέζων και των Σαμάνων.

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό που οι σοφοί κάθε λαού ανά την υφήλιο, εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια μοιράζονται και ενστερνίζονται την φιλοσοφία που συμβολίζει ο Ουροβόρος. Ακόμα και πίσω από κάθε θρησκεία, νεότερη και παλαιότερη, συναντάμε έναν «Ουροβόρο»... Ένα γεγονός που επιβεβαιώνει την υπόθεση ότι οι θρησκείες και φιλοσοφίες του κόσμου και των αιώνων έχουν έναν κοινό πυρήνα...

==========================================================

Η Triquetra


Ένα σύμβολο με διαφορετικές ερμηνείες. Ένα σύμβολο επίσης παρεξηγημένο από αρκετούς, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα σύμβολα άλλωστε. Στην εποχή μας έγινε ιδιαίτερα γνωστό λόγω της χρήσης του στο εξώφυλλο του «Βιβλίου των Σκιών» το οποίο το χρησιμοποιούσαν οι τρεις αδερφές της αμερικανικής σειράς «οι Μάγισσες». Επίσης είναι ένα από τα τέσσερα σύμβολα που χρησιμοποιούνται στο Led Zeppelin IV, όπου και συμβόλιζε τον μπασίστα του συγκροτήματος John Paul Jones. Το συγκρότημα Payable on Death (P.O.D.) χρησιμοποιεί το σύμβολο αυτό στα περισσότερα εξώφυλλα των cd τους.

Και όταν λέω παρεξηγημένο τι εννοώ; Ορισμένοι συγγραφείς ευαγγελικών φυλλαδίων και θεωρητικοί συνομωσιών αρέσκονται στο να βάζουν μία ετικέτα στο σύμβολο της Triquetra ως σατανικό, ισχυριζόμενοι ότι ακολουθεί το στυλ του 666, ότι περιέχει μία νύξη του «αριθμού του Θηρίου» της Αποκαλύψεως. Παρόλα αυτά κάτι τέτοιο είναι άτοπο και η διαδεδομένη αυτή «σατανική» ερμηνεία του συμβόλου είναι μία μοντέρνα ευαγγελιστική παρέμβαση.

Ας δούμε λοιπόν τι πραγματικά συμβολίζει η Triquetra

Καταρχάς η λέξη triquetra είναι μία λέξη λατινική που προέρχεται από το λατινικό “tri” (τρία) και to “quetrus” (στριμωγμένος σε γωνίες). Η πρώτη της ονομασία ήταν απλά «τρίγωνο» και χρησιμοποιούταν για να γίνει αναφορά σε διάφορα σχήματα με τρεις γωνίες.


Αρχικά χρησιμοποιήθηκε
ως παγανιστικό θρησκευτικό σύμβολο του κέλτικου παγανισμού και χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα από τους νεοπαγανιστές – ιδιαίτερα του Γουικανούς. Οικειοποιήθηκε ακόμη και από την χριστιανική εκκλησία πριν μία χιλιετία περίπου και σήμερα χαρακτηρίζεται ακόμη και ως πρώιμο χριστιανικό σύμβολο.

Όπως και ο τρισκελής έτσι και αυτό το κέλτικο σύμβολο συσσωματώνει τον ιερό αριθμό 3, αντιπροσωπεύοντας τις τρεις φάσεις της Θεάς και τα τρία στοιχεία της φύσης. Κατά τη διάρκεια του πρώιμου χριστιανισμού η Triquetra απέκτησε και έναν επιπλέον συμβολισμό, ως αυτόν της αγίας τριάδας.
Στον χριστιανισμό το ισόπλευρο τρίγωνο είναι το σύμβολο της Αγίας Τριάδας. Άλλα γεωμετρικά σχήματα τα οποία αντιπροσωπεύουν την αγία τριάδα είναι το τριφύλλι, η triquetra, ένας κύκλος μέσα σε τρίγωνο, ένα τρίγωνο μέσα σε κύκλο και η triquetra με τον κύκλο. Ενώ πολλοί χριστιανοί θα θεωρούσαν κάθε είδους σύνδεση με παγανιστικά σύμβολα ως αίρεση, αντιλαμβάνονται ότι η χριστιανική θρησκεία όπως είναι γνωστή στην εποχή μας είναι εξαπλωμένη από τους Ρωμαίους. Ο ρωμαϊκός πολιτισμός είναι «υπεύθυνος» για την υιοθέτηση τέτοιων συμβόλων. Πολλοί Θεοί της αρχαίας Ελλάδας υιοθετήθηκαν στο ρωμαϊκό πάνθεο και παρομοίως αυτή η συνήθεια συνεχίστηκε και με τα παγανιστικά σύμβολα από τη στιγμή που ο ρωμαϊκός πολιτισμός δέχτηκε τον χριστιανισμό ως βασική θρησκεία. Έτσι λοιπόν η triquetra σχεδιάστηκε νωρίτερα από τον χριστιανισμό από τους παγανιστές ως σύμβολο της Θηλυκής Τριάδας και από Ιουδαϊκούς μυστικιστές για τις καβαλιστικές ιεροτελεστίες (στην περίπτωση αυτή το συμβολίζει την αγνότητα).
Η Triquetra συμβόλιζε σύμφωνα με την κέλτικη φιλοσοφία ότι τα πάντα έχουν τρία αλληλοσυνδεόμενα επίπεδα – το σαρκικό, το πνευματικό και το πνευματιστικό. Όταν οι Κέλτες δέχτηκαν τον χριστιανισμό χρησιμοποίησαν το σύμβολο αυτό για να απεικονίσουν την Αγία Τριάδα. Έτσι λοιπόν κατέληξε να αντιπροσωπεύει για τους χριστιανούς την Αγία τριάδα: Πατήρ, Υιός, και Άγιο πνεύμα – τρεις οντότητες δύναμης – δόξας – τιμής ως έναν Θεό. Τρία ίσα τόξα που αντιπροσωπεύουν την ισότητα, και μία συνεχής γραμμή που εκφράζει την αιωνιότητα, και η μεταξύ τους αυτή συνύφανση αντιπροσωπεύει το αδιαίρετο, το ενιαίο. Ακόμη ο συμβολισμός της ως την Αγία Τριάδα είναι ιδιαίτερα απλή καθώς οι τρεις τοξοειδείς γραμμές μπορούν να ταυτιστούν εύκολα με το χριστιανικό σύμβολο του Ιχθύος.

Και έτσι από την κέλτικη φιλοσοφία, το πέρασμά του συμβόλου στον χριστιανικό κόσμο, φτάνουμε και στην εποχή μας ως σύμβολο νεοπαγανιστικό. Σύμβολο που αντιπροσωπεύει την τριπλή φύση της Θεάς ως Παρθένα, Μητέρα και Σοφή Γριά. Συμβολίζει τη ζωή, το θάνατο, και την αναγέννηση, τις τρεις δυνάμεις της φύσης: γη, αέρας, και νερό. Οι εσωτερικοί τρεις κύκλοι αντιπροσωπεύουν το θηλυκό στοιχείο και τη γονιμότητα.
Εμπνευσμένοι λοιπόν από τα ευαγγέλια του 9ου αιώνα κάθε triquetra σχεδιάζεται μονοκονδυλιά για να συμβολίζει τη δύναμη και να δίνει προστασία σε αυτόν που το φοράει.
Έτσι από όποια οπτική γωνία όμως και αν το μελετήσουμε συμβολίζει ένα πράγμα: την ένωση των τριών σε ένα. Άλλωστε πολλοί λαοί και θρησκείες θεωρούν τον αριθμό 3 ως ιερό ή θεϊκό…

Σύμβολο δύναμης και προστασίας συνεπώς έχοντας ουδεμία σχέση με σατανισμό όπως ορισμένοι αρέσκονται να υποστηρίζουν.


















=======================================================

Φυλαχτά & Σύμβολα Προστασίας

Κάθε θρησκεία έχει το δικό της ιερό σύμβολο πίστης, το οποίο είναι πραγματικά πολύ αποτελεσματικό ενάντια σε κακόβουλα πνεύματα, κατάρες, επιθετικές γητείες, το «κακό μάτι» κλπ. Είναι ο άνθρωπος που δίνει δύναμη στο σύμβολο, μιας και αυτό είναι που αντιπροσωπεύει αλλά και συσσωρεύει όλη του η πίστη. Κάθε σύμβολο πίστης λοιπόν είναι και το τέλειο σύμβολο προστασίας.

Τα σύμβολα αυτά είτε φοριούνται σαν κοσμήματα, είτε κρεμιούνται σε τοίχους και πόρτες, είτε χαράσσονται σε διάφορα αντικείμενα, σε πόρτες σπιτιών, σε κάσες παραθύρων, κλπ, είτε σχηματίζονται νοητά με τα χέρια. Μπορούν να φιλοτεχνηθούν από οποιοδήποτε υλικό, αλλά σαν ένδειξη σεβασμού, προτιμούνται τα πολύτιμα μέταλλα και λίθοι, ή απλά το ξύλο (που είναι ιερό για όλες τις θρησκείες) και κοσμούνται με όμορφα και περίτεχνα σχέδια.

Αναφέρω μερικά από τα πλέον γνωστά σύμβολα:

~ Πεντάλφα (βλ. και σχετικό κείμενο)
Το πλέον αποτελεσματικό σύμβολο ενάντια σε οτιδήποτε κακό, ανεξάρτητα από την θρησκεία του κατόχου. Πρέπει να αναπαριστάνεται όρθια και όχι ανεστραμμένη.

~ Σταυρός
Διαχωρίζεται στον ισοσκελή σταυρό και στον κλασσικό ‘ασύμμετρο’ χριστιανικό σταυρό.
Ο ισοσκελής σταυρός είναι ένα πανάρχαιο σύμβολο των στοιχείων (γη, νερό, αέρας, φωτιά) σε ισορροπία ή -κατά άλλες ερμηνείες- σύμβολο ισορροπίας μεταξύ Θείου και Υλικού κόσμου.
Ο χριστιανικός σταυρός, είναι σύμβολο πίστης, ζωής και θεϊκής προστασίας.
Προσφέρει επίσης καλή υγεία.

~ Το Άστρο του Δαβίδ ή αλλιώς Η Σφραγίδα του Σολομώντα
Για τους Εβραίους, είναι σύμβολο πίστης και θεϊκής προστασίας. Το συναντάμε όμως και στον Χριστιανισμό και στον Μουσουλμανισμό και στον Βουδισμό και στον Ινδουισμό, ως σύμβολο θεϊκής προστασίας και ισσοροπίας.

~ Αλλάχ
Το όνομα του Αλλάχ χαράσσεται πάνω σε πολύτιμο μέταλλο ή λίθο ή σε πόρτες σπιτιών από Μωαμεθανούς.

~ Το Μάτι του Όρου
Αιγυπτιακό σύμβολο πίστης, δύναμης και ενεργητικότητας. Αναπαριστά το μάτι του Θεού Όρου και υπενθυμίζει ότι ο Θεός βλέπει τα πάντα. Όταν το μάτι είναι δεξί, ο Θεός προσφέρει. Όταν είναι αριστερό, ο Θεός τιμωρεί αλλά και προστατεύει από εχθρούς.

~ Το Μάτι του Θεού
Ινδιάνικο σύμβολο πίστης και θεϊκής προστασίας. Φτιάχνεται με κλαδάκια και νήμα και αναπαριστά ένα μάτι.

~ Akhet
Αιγυπτιακό σύμβολο που παριστάνει τον ανατέλλοντα Ήλιο (Θεό Ρα). Φοριέται για προστασία και δύναμη, ή χαράσσεται σε πόρτες σπιτιών.

~ Αστέρι
Κόσμημα από χρυσό σε σχήμα αστεριού φοριέται για καλή τύχη και προστασία από κάθε τι κακό. Παραπέμπει στην Πεντάλφα και το Άστρο του Δαυίδ.

~ Ankh
Αιγυπτιακό σύμβολο ζωής, αναγέννησης, ψυχής, σταθερότητας και δύναμης. Για τους αρχαίους Αιγυπτίους πιστεύονταν ότι προσφέρει στην ψυχή όποιου το φορά, 100.000.000 χρόνια ζωής. Φοριέται επίσης για μακροβιότητα.

~ Billiken
Ιρλανδικό περίτεχνο κόσμημα σε μορφή ανθρώπου που φοριέται για καλή τύχη.

~ Chai
Για τους Ασιάτες, το φύλλο τσαγιού είναι σύμβολο ζωής. Φοριέται σαν κόσμημα από χρυσό ή ασήμι για μακροβιότητα.

~ Nefer
Αιγυπτιακό σύμβολο ομορφιάς και καλοσύνης. Αναπαριστά μια καρδιά και έναν αυλό. Φοριέται για ζωντάνια και ευτυχία.

~ Αμάλθειας Κέρας
Συμβολίζει ευημερία και γονιμότητα. Το μυθικό κέρας της Αμαλθείας που ξεχείλιζε συνέχεια από φρούτα, λουλούδια είναι γνωστό σε όλους. Μικρό φυλαχτό σε σχήμα κέρατος φοριέται για καλή τύχη και καλή υγεία.

~ Βελανίδι
Φοριέται για ευημερία, για να ελκύσει το αντίθετο φύλο, για να αυξήσει τα έσοδα και για να ενδυναμώσει μαντικές ικανότητες.

~ Γάτα (βλ. και σχετικό κείμενο)
Κόσμημα σε σχήμα γάτας που φοριέται για εκπλήρωση ευχών, προστασία από κακόβουλα πνεύματα και επιθετικές γητείες, και για καλή τύχη.

~ Δόντι Αλιγάτορα
Φοριέται για προστασία από τις επιθετικές γητειές και τον κίνδυνο.

~ Δράκος (βλ. και σχετικό κείμενο)
Κόσμημα σε σχήμα δράκου φοριέται για να ελκύσει αγάπη, ευτυχία και γονιμότητα.

~ Ζώα
Μικρό φυλαχτό από μέταλλο ή ξύλο ή πυλό σε σχήμα κάποιου ζώου φοριέται για να προσελκύσει ότι αντιπροσωπεύει το αναπαριστάμενο ζώο (Βλ. Συμβολισμό των Ζώων Οδηγητών)

~ Ήλιος
Κόσμημα από χρυσό σε σχήμα ήλιου φοριέται για ευημερία.

~ Ημισέληνος
Κόσμημα από ασήμι σε σχήμα ημισελήνου (στο γέμισμα) φοριέται για επιτυχία σε θέματα συναισθηματικά.

~ Καρδιά
Για τους αρχαίους Αιγυπτίους η καρδιά ήταν η κατοικία της ψυχής. Σήμερα συμβολίζει αγάπη και αφοσίωση. Φοριέται για προστασία από ασθένειες της καρδιάς.

~ Κουδουνάκι
Φοριέται σε ζώα και από ανθρώπους για προστασία από κακόβουλα πνεύματα, από κατάρες και από το «κακό μάτι».

~ Κυλινδρική Σφραγίδα
Σουμερικό κυλινδρικό κόσμημα/φυλαχτό φτιαγμένο από πηλό και διακοσμημένο με πολύτιμους λίθους. Στην αρχαιότητα φοριόνταν από επιχειρηματίες για να ελκύσει καλές δουλειές αλλά ήταν ταυτόχρονα και η προσωπική τους σφραγίδα.

~ Πέταλο Αλόγου
Καρφώνεται σε πόρτες σπιτιών ή φτιάχνεται σαν μικρό κόσμημα για το λαιμό, για καλή τύχη.

~ Σκαραβαίος
Αιγυπτιακό σύμβολο του Θεού Χέπερ. Στην αρχαία Αίγυπτο, οι ιερείς το τοποθετούσαν στην καρδιά των ταριχευμένων νεκρών, με εγχάρακτο πάνω του κεφάλαιο από το Βιβλίο των Νεκρών για είναι ο νεκρός θαρραλέος και ειλικρινής όταν βρεθεί μπροστά σους Θεούς. Σήμερα, κόσμημα σε σχήμα σκαραβαίου φοριέται για δύναμη, προστασία και μακροβιότητα.

~ Τετράφυλλο Τριφύλλι
Συμβολίζει δόξα, πλούτο, αγάπη και υγεία. Λέγεται ότι όποιος το βρει θα γίνει πολύ πλούσιος. Φτιάχνονται όμως και φυλαχτά σε σχήμα τετράφυλλου τριφυλλιού και φοριούνται για καλή τύχη και λεφτά.

~ Το Λυχνάρι του Αλαντίν
Μικρό φυλαχτό σχηματισμένο σαν λυχνάρι του Αλαντίν, φοριέται για ευτυχία και καλή τύχη.

~ Βέλος
Ένα μικρό ασημένιο ή χρυσό βέλος, φοριέται σαν κόσμημα για να προστατεύσει τον κάτοχο από οτιδήποτε κακό και να προσφέρει ευτυχία και ευημερία. Σχετίζεται με τον Απόλλωνα, την Άρτεμη και τον Έρωτα, παραπέμποντας στις αχτίδες του ηλίου, την δύναμη και το θάρρος.

~ Ονειροπαγίδα
Σαμανικό σύμβολο προστασίας από εφιάλτες, που κρεμιέται πάνω από το κρεβάτι. Παραδοσιακά, διακοσμείται με ξύλινα ή κοκάλινα ομοιώματα των τοτέμ του κατόχου.

~ Κεραυνός
Το συναντάμε σε σχεδόν όλες τις παραδόσεις και θρησκείες ανά τους αιώνες, ως σύμβολο θεϊκής δύναμης και προστασίας. Φτιάνεται ως κόσμημα ή χαράσσεται σε πόρτες σπιτιών.
=========================

Ο Λωτός

Λωτός. Ένα άνθος το οποίο ευδοκιμεί σε διαφορετικά μέρη της υφηλίου. Ένα άνθος το οποίο, λόγω του τρόπου ανάπτυξής του, δε πέρασε απαρατήρητο από τις θεοσοφίες των διαφόρων χωρών. Ένα άνθος με ποικιλία χρωμάτων και μεγάλη συμβολική σημασία.

Ο λωτός είναι ένα είδος νούφαρου, το οποίο από την αρχική του μορφή μέσα στα λασπόνερα μεταμορφώνεται σε ένα πανέμορφο άνθος λίγα εκατοστά πάνω από την επιφάνεια του νερού. Αυτή η διαδικασία προκάλεσε δέος σε πληθώρα ανθρώπων, σε βαθμό τέτοιο ώστε να το καταστήσουν σύμβολο αγνότητας και αναγέννησης. Αυτός ο τρόπος με τον οποίο φυτρώνει και μεγαλώνει το φυτό εκφράζει την εξέλιξη της ψυχής και του πνεύματος από την πρωτόγονη λάσπη του υλισμού, μέσα στο νερό της εμπειρίας και στο λαμπερό ηλιόφως της διαφώτισης.
Αν και υπάρχουν και άλλα φυτά τα οποία ανθίζουν πάνω στο νερό, μόνο ο λωτός είναι αυτός που, χάρη στη δύναμη του κοτσανιού του, ανυψώνεται 20 με 30 εκατοστά πάνω από την επιφάνεια του νερού.

Είπαμε λοιπόν ότι το λουλούδι αυτό απασχόλησε πολλές θρησκείες. Ας ξεκινήσουμε πρώτα με το συμβολισμό του στην Αιγυπτιακή θρησκεία. Καταρχάς στην Αίγυπτο ευδοκιμούν δύο είδη λωτού, ο λευκός λωτός (Nymphaea Lotus) και ο μπλε λωτός (Nymphaea cerulean). Ένα τρίτο είδος λωτού εισήχθη στη χώρα από την Περσία, ο ροζ λωτός (Nelumbo nucifera). Και τα τρία αυτά είδη απεικονίστηκαν στην αιγυπτιακή τέχνη (μάλιστα ο ροζ λωτός βρέθηκε και σε ελληνιστικά καλλιτεχνήματα), ωστόσο ο μπλε λωτός ήταν αυτός που χρησιμοποιήθηκε κατά κύριο λόγο.
Ο λωτός για τους Αιγυπτίους συμβολίζει τον ήλιο και την αναγέννηση. Και αυτό οφείλεται στο γεγονός πως το άνθος αυτό έχει παρατηρηθεί ότι τη νύχτα κλείνει και βυθίζεται κάτω από το νερό μέχρις ότου να ξανά αναδυθεί και να ανθίσει την ημέρα, παρόμοια με τον ήλιο. Αντιδρά λοιπόν στην παρουσία ή την απουσία του φωτός και της ζέστης, με το να βυθίζεται τη νύχτα και να φύεται από το νερό κατά την αυγή, συμβολικά ως λατρεία προς τον ήλιο. Αυτή του η λειτουργία τον έκανε σύμβολο του Όρου και του Ρα, και οι δύο θεοί του φωτός. Ένας αιγυπτιακός μύθος της δημιουργίας αναφέρει ότι ο θεός του Ήλιου Ρα αναδύθηκε από τον λωτό και ότι ο λωτός έσωσε τη ζωή του Ήλιου.
Ως σύμβολο της αναγέννησης ο λωτός σχετίζεται και με το Θεό Οσίρι, τον αιγυπτιακό θεό της νεκρανάστασης. Υπάρχουν πολλές απεικονίσεις του Οσίρι στις οποίες φαίνονται οι τέσσερις γιοι του Όρου να στέκονται πάνω σε ένα λωτό μπροστά στον Θεό. Το Βιβλίο των Νεκρών περιλαμβάνει ξόρκια «μεταμόρφωσης σε λωτό» και επιπλέον εκπλήρωση της υπόσχεσης της νεκρανάστασης.
Ο λωτός χρησιμοποιείται επίσης και ως χαρακτηριστικό της Ίσιδας, σαν σύμβολο της γονιμότητας, της αγνότητας και της παρθενίας Γίνεται επίσης πολύ συχνή χρήση και από την αιγυπτιακή τέχνη ως σύμβολο της Άνω Αιγύπτου. Συχνά απεικονιζόταν με το μακρύ του μίσχο, να πλέκεται με τον πάπυρο (σύμβολο της Κάτω Αιγύπτου), ως ένδειξη της ένωσης των δύο εκτάσεων.

Πηγαίνοντας πιο ανατολικά συναντούμε άλλη μια χώρα στην οποία ο λωτός έχει συμβολική αξία, την Ινδία. Μάλιστα εδώ το άνθος εμφανίζεται στις ινδουιστικές θεωρήσεις περί δημιουργίας. Ένας ινδουιστικός μύθος αναφέρει ότι «μετά την πρώτη εκστόμιση του ψαλμού ΟΜ, ο τεράστιος ωκεανός έφερε στην επιφάνεια έναν θαυμάσιο χρυσό λωτό, λαμπερός όσο ο ήλιος, ο οποίος επέπλεε πάνω στα μοναχικά του νερά. Από τον ψαλμό αυτό εξήλθε και η Ινδουιστική Θεϊκή Τριάδα των Βράχμα, Βισνού και Σίβα, οι οποίοι αναπαρίστανται καθισμένοι πάνω σε χρυσούς λωτούς.
Μία άλλη εκδοχή αναφέρει ότι ο Βισνού κοιμήθηκε πάνω σε έναν λωτό και ένας μίσχος λωτού αναπτύχθηκε από τον αφαλό του. Από το λωτό αυτό βγήκε ο Βράχμα, ο δημιουργός, ο οποίος βρίσκεται καθισμένος πάνω του και συγκεντρώνεται σε πνευματικά θέματα. Έπειτα άρχισε τις εργασίες του ως δημιουργός, ένα έργο το οποίο περιέχει και τις ενέργειες της φωτιάς και των υδάτων (του πνεύματος και της ύλης) σε σχέση με τους επίγειους και θεϊκούς δημιουργούς.
Επίσης η σύζυγος του Βισνού, η Λάχσμι, ήρθε στην επιφάνεια του ωκεανού πάνω σε ένα λευκό λωτό, ο οποίος είναι και το έμβλημά της. Η Λάχσμι είναι η Θεά της σοφίας, της ευσπλαχνίας και της ομορφιάς
Σύμφωνα λοιπόν και με τους μύθους οι Ινδοί έχουν το λωτό ως σύμβολο θεοτήτων, γονιμότητας, υγείας, γνώσης και επιφώτισης.

Ακόμη πιο ανατολικά συναντάμε τις χώρες με τη βουδιστική θρησκεία και κυρίως την Κίνα. Εδώ ο λωτός έχει εξίσου σημαντική σημασία. Ο μύθος λέει ότι τη νύχτα την οποία ο Βούδας συνελήφθη από τη μητέρα του ένας τεράστιος λωτός φύτρωσε από τη γη (αυτό είναι ταυτόσημο με το χρυσό λωτό του Βραχμά). Ο Βούδας μετέπειτα έγινε διαφωτιστής και σχετίστηκε με το λωτό. Μία δημοφιλής εικόνα πνευματικής ανάπτυξης είναι αυτή του Βούδα να κάθεται πάνω σε έναν ανθισμένο λωτό. Ένα πολύ γνωστό μάντρα είναι το “Om mani padme hum” το οποίο σημαίνει «κόσμημα στην καρδιά του λωτού» ή πιο απλά «πετράδι στο λωτό, του οποίου ο Βούδας είναι η καρδιά». Συνεπώς ο λωτός είναι ένα από τα οχτώ ευοίωνα σύμβολα του κινέζικου Βουδισμού. Και πιο συγκεκριμένα ένας λωτός με οχτώ πέταλα χρησιμοποιείται ως βουδιστικό σύμβολο του σύμπαντος και αναπαριστά την κοσμική αρμονία. Ο λωτός με χίλια πέταλα συμβολίζει την πνευματική φώτιση. Ένα μπουμπούκι λωτού συμβολίζει την πιθανότητα. Επίσης αντιπροσωπεύει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, καθώς το ίδιο φυτό μπορεί να έχει συγχρόνως σπόρους, μπουμπούκια και άνθη.
Ένας φιλόλογος μάλιστα αναφέρει «Στο βουδισμό, οι καρδιές των όντων είναι όπως ένας μη ανθισμένος λωτός. Όταν οι ηθικές αρετές του Βούδα εκδηλωθούν σε εκείνο το σημείο, ο λωτός ανθίζει. Γι’ αυτό κι ο Βούδας κάθεται πάνω σε έναν ανθισμένο λωτό».
Ο λωτός είναι ένα από τα πιο αναγνωρισμένα μοτίβα της βουδιστικής θρησκείας και εμφανίζεται σε όλα τα είδη της βουδιστικής τέχνης, σε όλους τους βουδιστικούς πολιτισμούς. Ο σπειροειδής λωτός στολίζει βουδιστικά υφαντά, κεραμικά και αρχιτεκτονική. Κάθε σημαντική βουδιστική θεότητα σχετίζεται κατά κάποιον τρόπο με το λωτό, είτε καθισμένοι πάνω σε ένα πλήρη ανθισμένο λωτό είτε έχοντάς τον στα χέρια τους. Για παράδειγμα η Κουάν Γιν, η θεά της ευσπλαχνίας και της συμπόνιας, συχνά εμφανίζεται καθισμένη σε άνθος λωτού.
Αξίζει να ειπωθεί ότι οι λωτοί δε μεγαλώνουν στο Θιβέτ, και έτσι η Θιβετιανή τέχνη έχει μόνο κάποιες εκδοχές του άνθους.

Εκτός από αυτές τις περιοχές, στις οποίες όπως είδαμε ο λωτός έχει μεγάλη σπουδαιότητα, το άνθος αυτό συναντάται και σε άλλα μέρη, όπως για παράδειγμα στη Μεσοποταμία. Στους Ασσυρίους, στους Φοίνικες και στους Χιττίτες, καθώς επίσης και αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους, ο λωτός σχετίζεται με την ζωή μετά μιας και συμβολίζει το θάνατο και την αναγέννηση, τη μελλοντική ζωή και τις αναπαραγωγικές φυσικές δυνάμεις. Όσον αφορά τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό, το άνθος σχετίζεται και με την ρωμαϊκή Θεά Αφροδίτη (Venus).
Ακόμη και στη χριστιανική παράδοση. Λέγεται ότι οι χριστιανοί αντί για το συμβολισμό του λωτού έχουν τον λευκό κρίνο, ο οποίος, σχετιζόμενος με την Παναγία, συμβολίζει την αγνότητα και την γονιμότητα συγχρόνως.

~*~*~

Είπαμε όμως ότι ο λωτός μπορεί να έχει διάφορα χρώματα. Έτσι εκτός από το γενικό συμβολισμό που έχει σε κάθε θρησκεία ως άνθος, έχει και διαφορετική ερμηνεία αναλόγως το χρωματισμό. Έτσι λοιπόν :
• Λευκός λωτός : Αντιπροσωπεύει την κατάσταση της πνευματικής τελειότητας και την πλήρη πνευματική αγνότητα.
• Ροζ λωτός : Ο ιδανικός αυτός λωτός υποκαθιστά γενικά την υπέρτατη θεότητα. Επιπλέον σχετίζεται πολύ ρεαλιστικά με τον ίδιο το Βούδα.
• Κόκκινος λωτός : Συμβολίζει την αυθεντική φύση και αγνότητα της καρδιάς. Είναι ο λωτός της αγάπης, της ευσπλαχνίας, του πάθους και άλλων ιδιοτήτων της καρδιάς.
• Μπλε λωτός : Είναι το σύμβολο της νίκης του πνεύματος από τις αισθήσεις, και συμβολίζει τη σοφία της γνώσης.


Ας κλείσω με μία φράση που βρίσκεται στο σανσκριτικό βιογραφικό του Βούδα, το Lalitavistara
«H ψυχή των περισσότερων ανθρώπων είναι αγνή, όπως ο λωτός στα λασπόνερα ο οποίος δε παραμένει σε αυτά».

================================================================


Yin Yang

«Όλα έχουν και τη Yin και τη Yang πλευρά τους». Πολλοί πιστεύουν πως το σύμβολο αυτό αντιπροσωπεύει την ισορροπία, την αρμονία και την ειρήνη. Άλλοι πιστεύουν πως ο συμβολισμός του εκφράζει το ότι υπάρχει λίγο κακό στο καλό και λίγο καλό στην πλευρά του κακού (δηλαδή ότι δεν υπάρχει απόλυτο καλό η κακό). Κατά βάθος ισχύουν και τα δύο..
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Οι ρίζες του Yin Yang
Η ουσία της φιλοσοφίας του Yin Yang βρίσκεται στον Ταοϊσμό, μία θρησκεία εκτεταμένη στην Κίνα από την αρχαιότητα. Στον Ταοϊσμό το Τάο, λέξη η οποία μεταφράζεται ελεύθερα ως «Το μονοπάτι», είναι η πηγή όλων των πραγμάτων, η απόλυτη πραγματικότητα  και όλο το σύμπαν λειτουργεί με βάση αυτή την αρχή. Όπως είναι γεγονός σε πολλές θρησκείες της Ανατολής, η ιδέα αυτή δεν μπορεί να κατανοηθεί διανοητικά καθώς περιγράφει την πραγματικότητα πάνω από τη νόηση. Άρα σύμφωνα με τις ταοϊστικές διδασκαλίες, η αλήθεια του Τάο μπορεί να κατανοηθεί μόνο έμμεσα ή μέσω μιας εξελικτικής διαφωτιστικής ζωής. Η ευτυχία αποκτιέται με το να ζει κανείς στη ροή του Τάο, η οποία είναι και η ροή του σύμπαντος. Η πεποίθηση αυτή δεν έχει προσωποπαγή Θεό.
Σε πιο λοιπόν σημείο εμφανίζεται το Yin Yang? Το Τάο είναι χωρισμένο σε δύο άλλες αντίθετες αρχές, ή δύο αρχές που αντιτίθενται η μία στις ενέργειες της άλλης, το Yin και το Yang. Μέσα από τη δυναμική του Yin Yang, το Τάο δημιουργεί όλα τα φαινόμενα. «Δεδομένου ότι το Τάο είναι εξαιρετικά αρμονικό, ο κόσμος βρίσκεται σε μία κατάσταση συνεχούς δυσαρμονίας.» Όλα τα αντίθετα που διακρίνονται στο σύμπαν μπορεί να μετατραπούν από τις μεταξύ τους αντίθετες δυνάμεις. Το Yin και το Yang πετυχαίνουν αλλαγές στο σύμπαν μέσα από τα πέντε στοιχεία(wu hsing) Όλες οι αλλαγές στο σύμπαν μπορούν να γίνουν κατανοητές με τις λειτουργίες του Yin Yang και την πορεία των πέντε φυσικών παραγόντων (θεωρία των πέντε στοιχείων).
Η φιλοσοφία του Yin Yang λοιπόν έχει τις ρίζες της στον Ταοισμό, φιλοσοφία η οποία είναι υπέρμαχος της φυσικής προσπάθειας, και στο I Ching, το Βιβλίο των Αλλαγών. Οι τάσεις και οι εσωτερικές διδασκαλίες αντλούνται από τη σχέση ανάμεσα στο Yin και στο Yang, δύο πρωταρχικές αρχές που δημιουργούν και κρατούν την ισορροπία στο σύμπαν μέσω της αλληλεπίδρασής τους.
  
Yin Yang (Tai Chi Tu)
Πρόκειται λοιπόν για ένα πανάρχαιο σύμβολο. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε κινέζικα ιστορικά έγγραφα που χρονολογούνται κοντά στα 3000 έτη πριν.  H αυθεντική ονομασία του συμβόλου αυτού, που όλοι οι άνθρωποι είναι οικείοι μαζί του με την ονομασία Yin Yang, είναι Tai Chi Tu. Η ορολογία Yin Yang έχει υιοθετηθεί στον καθημερινό λόγο, συνήθως με εκφράσεις όπως «Όλα έχουν και τη Yin και τη Yang πλευρά τους».
Είναι ένα κυκλικό σύμβολο, μισό μαύρο μισό λευκό, με μία λευκή τελεία στη μαύρη πλευρά και μία μαύρη στη λευκή πλευρά.
Ο κύκλος συμβολίζει την ολότητα και το άπειρο του Chi (ζωτική ενέργεια). Δεν υπάρχει ούτε αρχή ούτε τέλος, διαπερνά μέσα από την ολότητα. Ο εξωτερικός αυτός κύκλος είναι το Σύμπαν που εμπεριέχει το Yang (φως) και το Yin (σκοτάδι).
Η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε αυτούς τους δύο κυκλικούς τομείς είναι καμπυλοειδής. Αυτό δηλώνει μία κίνηση και μία διαρκή ροή του Yin μέσα στο Yang και του Yang μέσα στο Yin. Έχουν τη δυνατότητα να μεταβάλλουν το ένα το άλλο και να εξελίσσεται το ένα μέσα από το άλλο, μέσω μιας ασταμάτητης διαδικασίας αλληλεπίδρασης. H αναλογία των χρωμάτων είναι ίδια, άρα τα δύο στοιχεία είναι εξίσου ισορροπημένα.
Μέσα στα μεγάλα τμήματα κάθε χρώματος υπάρχει μία τελεία του αντίθετου χρώματος . Αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως ένας μικρός σπόρος. Τα πάντα περιέχουν ένα σπόρο από το αντίθετό τους, συμβολίζει ότι τα πάντα περιέχουν το Yin και το Yang. Άρα δεν είναι απόλυτα μαύρο ή λευκό, ακριβώς όπως και στη ζωή δεν είναι όλα μαύρα ή άσπρα, και δε μπορεί το ένα να υπάρξει χωρίς το άλλο.
Ενώ το Yin  είναι μαύρο, παθητικό, ψυχρό, ασθενές, το Yang είναι φωτεινό, ενεργό, θερμό και δυνατό. Ο σχηματισμός του συμβόλου δίνει μία αίσθηση μιας συνεχούς κίνησης των δύο αυτών ενεργειών, το Yin προς το Yang και το Yang προς το Yin, πράγμα που προκαλεί την διαδραμάτιση των πάντων: όπως τα πράγματα διαστέλλονται και συστέλλονται και η θερμοκρασία αλλάζει από ζεστό σε κρύο.
Το Yin και το Yang δεν αποκλείουν το ένα το άλλο. Είναι αλληλεξαρτώμενα. Το ένα καταναλώνει το άλλο, αλλά συγχρόνως αλληλοστηρίζονται και αλληλοϋποστηρίζονται.
 
 
Yin
Yang
Φύση
Θηλυκό
Αρσενικό
Παθητικό
Ενεργητικό
Δέχεται
Δημιουργεί
Μαλακό
Σκληρό
Σκοτεινό
Φωτεινό
Συμβολισμός
Φεγγάρι
Ήλιος
Τίγρης
Δράκος
Βοράς
Νότος
Χρώμα
Μαύρο
Άσπρο
Αριθμός
Ζυγός
Μονός
Κινέζικο Ιδεόγραμμα
Αρχέτυπη έννοια
Βόρεια πλευρά του λόφου (μακρυά από τον ήλιο)
Νότια πλευρά του λόφου (κοντά στον ήλιο
 
Θεωρία των πέντε στοιχείων
Το Yin και το Yang παράγουν τα πέντε στοιχεία (wu hsing), τα οποία είναι το μέταλλο, το ξύλο, η φωτιά, το νερό και η γη. Ό, τι έχει ζωή βρίσκεται σε  μία σταθερή κατάσταση ροής. Στην πραγματικότητα, το μόνο πράγμα για το οποίο μπορεί κανείς να είναι σίγουρος είναι η αλλαγή.
Συμβολίζουν τις δύο αντίθετες, αντικρουόμενες δυνάμεις που λαμβάνουν μέρος σε κάθε ενέργεια και οι οποίες είναι υπεύθυνες για τη δυναμική του σύμπαντος. Το Yin και το Yang  λειτουργούν στο σύμπαν κυρίως μέσω της επίδρασης των πέντε στοιχείων: Γη (Κρόνος), Νερό (Ερμής), Μέταλλο (Αφροδίτη), Ξύλο (Δίας) και Φωτιά (Άρης). Τα 5 αυτά στοιχεία υπό την καθοδήγηση των πέντε πλανητών, μαζί με του Ήλιου και Σελήνης, αποτελούν τους επτά κυβερνήτες. Καθένα από τα στοιχεία μπορούν επίσης να αντιπροσωπεύουν την αέναη ροή του Yin Yang , επομένως οι συνδυασμοί όλων αυτών θα μπορούσαν να παράγουν ένα μεγάλο αριθμό πιθανοτήτων και αστρολογικών εναλλαγών.
 
 Χρήση του Yin Yang στην καθημερινή ζωή
·  Ο συμβολισμός του Yin Yang αποτελεί βάση του Feng Shui . Το Feng Shui είναι μια φιλοσοφία που αποσκοπεί στην οργανωτική και ενεργειακή αρμονία ενός χώρου, βάση των πέντε στοιχείων της κινέζικης παράδοσης και των σημείων του ορίζοντα (τα οποία αποτελούν χαρακτηριστικά στοιχεία της yin yang φιλοσοφίας).
 
·  Η φιλοσοφία του συμβόλου χρησιμοποιείται εκτενώς στις κινέζικες εναλλακτικές ιατρικές πρακτικές. Κάθε αρρώστια είναι και μία διαταραχή της ισορροπίας ανάμεσα στο Yin και στο Yang . Οι τεχνικές του βελονισμού, για παράδειγμα, χρησιμοποιούνται για να επαναφέρουν την ισορροπία του των δύο αυτών στοιχείων, για να επανέλθει η σωστή ροή του Chi .
 
·  Απολύτως κατανοητό μπορεί να γίνει και από αυτούς που ασχολούνται με τις ανατολικές πολεμικές τέχνες όπως το Kung Fu και το T ai Chi,  και ιδιαίτερα με το Άι Κίντo. Το Yin  είναι ο εγωισμός , το μίσος και η παρακμή. To Yang είναι η ανιδιοτέλεια, η αγάπη και η τάξη. Οι πολεμιστές εκπαιδεύονται για να πετύχουν την ισορροπία και να περάσουν το δρόμο για την αυτοπραγμάτωση. Και μέσα από αυτή την ισορροπία εξαρτώνται οι κινήσεις των δύο αντιπάλων..
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Η ζωή δεν είναι μαύρη και άσπρη, αλλά μία κλίμακα χρωμάτων που διακυμαίνονται από τη μία άκρη του φάσματος στην άλλη, και συνεχώς αλλάζουν. 

===================================================
Το Τετραγράμματον

Σ όλη τη μακραίωνη Ιστορία του Ελευθεροτεκτονισμού, αλλά και της Απόκρυφης –Εσωτεριστικής Παράδοσης γενικότερα , στους μελετητές –φιλοσόφους ιδιαίτερη εντύπωση έκανε το ιουδαϊκό σύμβολο του Τετραγράμματον. Του άφατου Ονόματος του Θεού της Παλαιάς Διαθήκης (του Νόμου) που απαγορευόταν κανείς να το προφέρει: 
Πρόκειται για το εκ τεσσάρων Εβραϊκών στοιχείων (ΓΙΟΝΤ–ΧΕ–ΒΑΒ–ΧΕ ) όνομα με το οποίο οι Ιουδαίοι ονόμαζαν το Θεό. Η απαγόρευση της προφοράς του Ονόματος –ήδη από τους προ-αιχμαλωσιακούς χρόνους –οφειλόταν στο γεγονός πως η γνωστοποίησή του θα επέφερε τη βεβήλωση από τους όμορους λαούς ,δια της αναγραφής του πάνω στα είδωλα. Όμως, συν τω χρονών και μετά τη καταστροφή του Ναού του Σολομώντος, στην Ιερουσαλήμ (από τον Τίτο το 70 μ.Χ. ), απωλέσθη η ορθή προφορά –δεδομένου ότι η εβραϊκή γλώσσα χρησιμοποιούσε γραπτώς μονάχα σύμφωνα. Έκτοτε, μεταγενέστεροι μελετητές, ιδιαίτερα όσοι εξασκούσαν κρυφά την Καμπάλα –όταν η Τέχνη της πέρασε στα ευρωπαϊκά εδάφη, προσπαθούσαν να ανακαλύψουν την ορθή προφορά, δίχως επιτυχία. 
Κατά τα επόμενα χρόνια, εν μέσω ανελέητων διωγμών που σκόρπισαν τις φυλές της Ιουδαίας από τη γη της Παλαιστίνης, οι ραββίνοι  επέμεναν να βάζουν στο συμφωνητικό Τετραγράμματον JHVH τα φωνήεντα της λέξης ΑΔΩΝΑΙΗ- (ADONAJ)  =Κύριε μου. Μεταγενέστερα (κατά μια εκδοχή), επέλεξαν μια άλλη λέξη –προερχόμενη από το βιβλίο της «Γένεσης» - ELOHIM (=οι Θεοί). Αυτές οι ύστερες προσθήκες απετέλεσαν την αιτία της «καινούργιας» προφοράς του θείου Ονόματος: ΓΙΕΧΩΒΑ (κατ’ άλλους: Γιαχβέ, Ιαβέ, Ιαώ /ΙΑΟ, κ.τ.λ.). 
Ως καθαρό Σύμβολο, το άφατο του Τετραγράμματου απεικονίζει το «ανώνυμο» της Θεότητας. Το πρώτο γράμμα «Γιόντ», συμβολίζει το άρρεν στοιχείο, την πνευματική Δύναμη, την Εσωτεριστική Ισχύ που φυλάσσει εντός της η Ψυχή, κατ’ άλλους Μύστες το Πνεύμα αυτούσιον. Επιπλέον, υπάρχουν Μύστες που ερμηνεύουν τα λοιπά 3 γράμματα ( ΧΑ-ΒΑΒ-ΧΕ) ως η ύλη καθαυτή –επειδή σχηματίζουν την λέξη «ΕΒΕ» (εβραϊκά ή ύλη). 
Αριθμοσοφικώς, το Τετραγράμματον JHVH παραπέμπει στη Τετράδα (4), που κατέχει εξέχουσα σημασία στην εσωτεριστική επιστήμη των Αριθμών. Μάλιστα, η σημασία της είναι ανάλογη με της Ιερής Τριάδας (3),  καθότι και η τρίας  συμβολίζεται με ένα ισόπλευρο τρίγωνο, αντιστοιχώντας την Άγια Τριάδα (Πατήρ –Υιός- Άγιο Πνεύμα). Φυσικά, οι Ιουδαίοι δεν είναι οι μοναδικοί που έδιναν έμφαση στην ιερότητα του αριθμού 4: όλοι οι αρχαίοι λαοί είχαν ένα όνομα για τη Θεότητα που αποτελούνταν από 4 γράμματα. Όπως στα εβραϊκά είναι JHVH, έτσι οι Ασσύριοι είχαν τον ADAD, οι Αιγύπτιοι τον AMON, οι Πέρσες τον SYRE και οι Έλληνες τη λέξη ΘΕΟΣ…Ακόμα και οι Πυθαγόρειοι θεωρούσαν τον αριθμό 4 (ή τετράδα) το «Μέγιστο Θαύμα» που δεν μπορούσε κανείς να αγνοήσει (αλλά και «πολλαπλή θεότητα») καθότι ο αριθμός αυτός είναι που εισάγει και αιτιολογεί τη μονιμότητα της μαθηματικής και πνευματικής πειθαρχίας. Οι Καμπαλιστές από την άλλη μεριά, ο αριθμός 4 χρησιμοποιήθηκε για να αποκρύψουν τις μυστικές Αρχές τους γύρω από τη Θεία Ουσία του Δημιουργού Θεού. 
Και τα 2 προαναφερόμενα ρεύματα έκαναν λόγο για τον «Θείο Σπινθήρα της Καρδιάς», ακριβώς όπως και οι Ινδουιστές ,που έδιναν τη δέουσα προσοχή στη σανσκριτική ιερή φράση ή «προσευχή τεσσάρων συλλαβών» ΟΜ-ΜΑΝΙ-ΠΑΝΤΜΕ-ΧΟΥΜ («Ομ, το πετράδι στο Λωτό» -που υπονοεί το «Θείο Σπινθήρα μέσα στον Άνθρωπο»). Επιστρέφοντας πίσω στους Ιουδαίους (αλλά και στους καμπαλιστές) το Τετραγράμματον έχει σημαντική αναλογική σημασία. Δηλ. «Όλα τα πράγματα αφομοιώνονταν στον αριθμό», προβαίνοντας σε τετραπλές ταξινομήσεις των αγαθών και των αρετών σε Σώμα και Ψυχή: Στη Ψυχή υπάρχει σύνεση, εγκράτεια, ισχύς και κρίση –στο Σώμα υπάρχει οξύτητα αισθήσεων, υγεία, δύναμη και κάλλος.  
Και γι’ αυτό, η διδασκαλία της Καμπάλα αναφέρει χαρακτηριστικά πως το Τετραγράμματον είναι «ΚΟΣΜΟΣ». Και εννοούν τόσο τον Εξωτερικό όσο και τον Εσωτερικό Κόσμο. Το αποκαλούσαν και έτσι, διότι και ο αριθμός 4 σχηματίζει τον ιερό και κοσμικό αριθμό 36, όταν τα ψηφία του συνδυαστούν έτσι: 
                                                             1 + 2 = 3
                                                             3 + 4 = 7
                                                             5 + 6 = 11
                                                             7 + 8 = 15
                                                                       ------
                                                                         36 
Εξίσου σημαντική θεωρούνταν η Ιερή Γεωμετρία διαμέσου των ιερών αριθμών και των αντίστοιχών τους γεωμετρικών μορφών: το ιερό 4 αντιστοιχούσε με το τετράγωνο (όπως το 3 με το τρίγωνο). Κατανοούμε κατόπιν, γιατί οι αρχιτέκτονες και ιερείς επέλεγαν το σχήμα του τετραγώνου για τους μεγαλεπήβολους Ναούς τους. Και ο πρώτος Ναός του Σολωμόντα, με αρχιτέκτονα τον Χιράμ Αμπίφ, είχε τετράγωνο σχήμα. 
Εδώ να επισημάνουμε την πεποίθηση πως το Τετραγράμματον συνοψίζει την θεία ένωση του Άρρενος –ενεργητικής δυνάμεως με τη θηλυκή –παθητικής δυνάμεως (παθητική μορφή της Ύλης), απεικονίζοντας τη Θεότητα στην Ερμαφρόδιτη Μορφή της (κατά το αλχημιστικό “REBIS”) . Πραγματικά, παλιά αλχημικά χειρόγραφα απεικόνιζαν το Ερμαφρόδιτο ως άντρα και γυναίκα σιαμαίοι, με φτερά, κρατώντας γνώμονα και διαβήτη, να επιβάλλονται με τη «Γνώση» που φέρουν, εις βάρος του Δράκοντα (η Άγνοια ή η έλλειψη αυτογνωσίας) περιτριγυρισμένοι από πλανητικά σύμβολα.  
Στον Ροδοσταυρισμό, το σύμβολο της θεότητας Τετραγράμματον είχε υψηλή σημασία από τα πρώτα κιόλας βήματα του ρεύματος αυτού: Κάθε ένα γράμμα της λέξης JHVH, αντιστοιχούσε τις άκρες του Σταυρού (καθότι σύμβολο των R+C ήταν ο χρυσός σταυρός με ένα κόκκινο ρόδο στο κέντρο του). Επέλεγαν να αντιστοιχούν κάθε σύμφωνο της εβραϊκής λέξεως με ένα στοιχείο της Φύσεως: το Πρώτο «ΓΙΟΝΤ» για τον αήρ, το πρώτο «ΧΕ» για το ύδωρ, το «ΒΑΒ» για τη φωτιά και το τελευταίο «ΧΕ» για τη Γη. Κάθε σύμφωνο της λέξεως JHVH παραπέμπει σε ένα Θείο Πνεύμα ιδιαίτερων χαρακτηριστικών, που ασκούν έντονη επιρροή στο πεπρωμένο του Ανθρώπου. 
Στον Ελευθεροτεκτονισμό (αλλά και σε άλλες Μυστηριακές –Ερμητικό/ Καμπαλιστικές Οργανώσεις –Τάγματα) ,επικράτησε τελικά η παράδοση οι ιεροί χώροι τέλεσης ιερουργικών πράξεων, θεουργίας και εσωτεριστικών τελετουργιών να φέρουν πάνω στην «Ανατολή» το σύμβολο του Τετραγράμματον εντός ενός Σεπ.: Τριγ.:. παγιώνοντας τον σημαντικό ρόλο που έχει η πνευματική παρουσία του ΜΑΤΣ εντός του ιερού εργαστηρίου /Ναού και στις ιερές εργασίες.  
Επιπρόσθετα, κατά τον ύστερο Μεσαίωνα, εποχές όπου μεσουράνησε και αναπτύχθηκε περαιτέρω η Τέχνη της Αλχημείας, το έως τότε σύνηθες σύμβολο του Τετραγράμματον εντός του Τριγώνου, για λόγους που είχαν να κάνουν με τις συνθήκες της συγκεκριμένης ταραγμένης περιόδου, «αντικαταστάθηκε» ή εμπλουτίστηκε με άλλα σύμβολα: π.χ. στη θέση των 4 εβραϊκών γραμμάτων πήρε μια άλλη έκφανση του Θεού: ο Ήλιος. Ο Χρυσός Ήλιος εντός ενός Σεπτού Τριγώνου (τριας) περιτριγυρισμένου με ένα όφη (ο Ουροβόρος Όφις) που κατάπινε την ουρά του:



Ή απλώς, αντικαταστάθηκε από το σύμβολο του Παντεπόπτη Οφθαλμού. Το «Μάτι του Πανάγαθου Θεού». Σε κάποιες σύγχρονες  Τεκτ.: Στοές, έδειχναν μια ιδιαίτερη προτίμηση στο σεπτό σύμβολο του Παντεπόπτη Οφθαλμού εντός Χρυσού Τριγώνου, στη θέση του Τετραγράμματον. Και πάλι, το νόημα παρέμεινε αυτούσιο: Μ.Α.Τ.Σ.. :

=======================================================

Ο Φοίνικας
 «Εκ Της Τέφρας Αναγεννώμαι» («από την στάχτη αναγεννιέμαι»). Τα αρχικά αυτής της ρήσης έφεραν τα πρώτα μετάλλια του Τάγματος του Φοίνικα της Ελλάδας (1926-1935), που απονέμεται μέχρι και σήμερα στους Έλληνες που ανυψώνουν το γόητρο της Ελλάδας σ’όλο τον κόσμο (καλλιτέχνες, λογοτέχνες, επιστήμονες, κλπ).
Ένας Φοίνικας υπήρξε το λάβαρο των μεγάλων προσωπικοτήτων της ελληνικής επανάστασης του 1821, μεταξύ των οποίων και του Αλέξανδρου Υψηλάντη, υποδηλώντας την ελπίδα και λαχτάρα των Ελλήνων για αναγέννηση του ελληνικού κράτους.
Μετά την νικηφόρα λήξη της Επανάστασης, ο Φοίνικας υπήρξε το έμβλημα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους και τα πρώτα νομίσματα που κόπηκαν τότε, από τον Ιωάννη Καποδίστρια, ονομάστηκαν ‘φοίνικες’ και έφεραν τον Φοίνικα στην μια τους όψη. Έτσι, συμβολίστηκε η αναγέννηση του ελληνικού έθνους, μετά τα τετρακόσια σκοτεινά χρόνια της Τουρκικής κατοχής.
Η πατρίδα μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη μ’αυτό το ευγενές μυθικό πουλί που συνδέθηκε με την ανθρώπινη δύναμη και θέληση για αναγέννηση μέσα από τις δυσκολίες και τα εμπόδια. Παρόλο που έχασε κάτι από το γόητρό του όταν χρησιμοποιήθηκε κατά την διάρκεια της δικτατορίας ως σύμβολο της χουντικής κυβέρνησης, δεν έπαψε ποτέ να είναι αγαπημένο σύμβολο του οποίου ο μύθος χάνεται στα βάθη του χρόνου.
Η αρχαιότερη καταγεγραμμένη αναφορά του Φοίνικα μας παραδίδεται από τον Ησίοδο (8ος αιώνας π.Χ.). Ονομάστηκε ‘Φοίνικας’ από την λέξη ‘φοινός’, δηλαδή ‘πορφυρός’ και ο μύθος αναφέρει ότι πρόκειται για ένα πανέμορφο πουλί που μοιάζει με αετό και παγώνι. Κατοικούσε στην Φοινίκη, δίπλα σε μια πηγή στην οποία πλένονταν κάθε μέρα με την αυγή, τραγουδώντας τόσο όμορφα, που ο Ήλιος σταματούσε το άρμα του για να απολαύσει το τραγούδι του. Έτσι, ο Φοίνικας συνδέθηκε με τον Ήλιο και κατ’επέκταση με τον ηλιακό Θεό Απόλλωνα.
Πρόκειται για ένα έξυπνο, σοφό, ευαίσθητο και πανέμορφο πλάσμα, που δεν τρέφεται από πτώματα ούτε πετά εδώ και κει χωρίς λόγο. Κανείς δεν το έχει δει ποτέ να τρώει και μένει πάντα σ’ένα σημείο μέχρι να πεθάνει. Αναφέρεται επίσης ότι τα δάκρυά του είναι λιβάνι και το αίμα του βάλσαμο. Οι πληγές του επουλώνονται αμέσως, εάν τύχει να του επιτεθούν εχθροί, και το δάκρυ του μπορεί να γιατρέψει έναν άνθρωπο αλλά και να προστατέψει από τον θάνατο προσωρινά.
Είναι ένα πλάσμα που έχει την ιδιαίτερη ικανότητα να αναγεννιέται από τις ίδιες του τις στάχτες, αφού έχει πρώτα πεθάνει έχοντας αυτοαναφλεχθεί. Ζει για πολλές εκατοντάδες χρόνια -μέχρι και χιλιετία αναφέρουν κάποιες παραδόσεις- και είναι πάντα μονάχα ένας τη φορά. Έχοντας αυτήν την ικανότητα, είναι ταυτόχρονα θνητός (αφού πεθαίνει) και αθάνατος (αφού αναγεννιέται).
Όταν πλησιάζει η ώρα του να πεθάνει, χτίζει φωλιά από κλαδάκια ιδιαίτερων και ιερών αρωματικών (όπως λιβάνι, μύρο, νάρδο κλπ) την οποία μετά αναφλέγει και καίγεται μαζί της μέχρι να γίνει στάχτες. Μέσα από αυτές τις στάχτες ένας νέος Φοίνικας αναγεννάται, που θα ζήσει όσο και ο παλιός του εαυτός.
Λέγεται επίσης ότι υπήρχε από την αρχή της δημιουργίας του σύμπαντος, πριν ακόμα την γέννηση των Θεών, κι έτσι κατέχει γνώσεις και μυστικά της ζωής που ούτε οι Θεοί δεν γνωρίζουν.
Στο πέρας των αιώνων συνδέθηκε και έγινε σύμβολο της φωτιάς, της Θείας Χάρης, της αρετής, της συμπόνιας, του θανάτου και της αναγέννησης, και του Ήλιου που ‘πεθαίνει’ κάθε δειλινό και ‘αναγεννιέται’ κάθε αυγή.
 
Ο Φοίνικας στην Αίγυπτο
Μετά τον Ησίοδο, τον Φοίνικα αναφέρει στην ιστορία του ο Ηρόδοτος (5ος αιώνας π.Χ.), που ‘συνάντησε’ τον Φοίνικα στην Αίγυπτο: «Έχουν επίσης ένα άλλο ιερό πουλί που καλείται ‘Φοίνικας’, που εγώ δεν έχω δει, εκτός από σε εικόνες. Είναι ιδιαίτερα σπάνιο, ακόμα και στην Αίγυπτο, και πάει εκεί (όπως λένε οι άνθρωποι της Ηλιούπολης) μια φορά κάθε πεντακόσια χρόνια, όταν ο παλιός Φοίνικας πεθάνει. Το μέγεθος και εμφάνισή του, εάν είναι όπως στις εικόνες, έχουν ως εξής: το φτέρωμα είναι μερικώς κόκκινο, μερικώς χρυσό, ενώ η γενική εμφάνισή του και μέγεθος είναι ακριβώς όπως αετού. Λένε ιστορίες για το τι κάνει αυτό το πουλί, που εμένα δεν μου φαίνονται αξιόπιστες: ότι έρχεται από την Αραβία και φέρνει τον γονιό του, τυλιγμένο σε μύρο, στο Ναό του Ηλίου και κατόπιν θάβει εκεί το νεκρό σώμα.» 
Ο Φοίνικας ήταν για την αρχαία Αίγυπτο εξίσου σημαντικός όσο για την Ελλάδα. Αρχικά, αναφέρονταν από τους Αιγύπτιους ως πελαργός ή ως το ιερό πουλί Μπενού, ο ‘ανερχόμενος’, που εμφανίζεται στην Αιγυπτιακή Βίβλο των Νεκρών ως το ιερό σύμβολο της Ηλιούπολης και σχετίζεται με τον ανατέλλοντα Ήλιο, τον Θεό Ρα και αναπαρίσταται με δύο ανθρώπινα χέρια, ανοιχτά σε κίνηση να αγκαλιάσει τον ουράνιο Σείριο.
Σύμφωνα με τον μύθο της Ηλιούπολης, ο Μπενού αυτοδημιουργήθηκε μέσα από φωτιά που έκαιγε σε ιερό δέντρο ενός από τους Ηλιακούς Ναούς του Ρα και στην Αιγυπτιακή Βίβλο των Νεκρών εμφανίζεται ο Μπανού να λέει: «εγώ είμαι το πουλί Μπανού, η καρδιά και ψυχή του Ρα, ο Οδηγός των Θεών στο Τουτ […] Εγώ είμαι ο Ρα που ανυψώθηκε στην Αρχή».
Ο μεταγενέστερος του Μπενού, ο Φοίνικας, αναφέρονταν ότι βρίσκονταν στη κορυφή της πυραμίδας που ξεπρόβαλε από τα αρχέγονα ύδατα κατά τη δημιουργία του σύμπαντος και συνδέθηκε με τον Θεό Ώρο, γιό του Θεού Όσιρι και της Θεάς Ίσιδας. Σύμφωνα με άλλο μύθο, ο Φοίνικας ξεπετάχτηκε από την καρδιά του Όσιρι.
 
Οι αναφορές όμως στον Φοίνικα δεν περιορίζονται στην αρχαία Ελλάδα και Αίγυπτο, αλλά έρχονται απ’όλο τον κόσμο:
 
Παραδόσεις και μύθοι απ’όλο τον κόσμο για τον Φοίνικα
Η αρχαία ισχυρή Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε τον Φοίνικα ως έμβλημα της αναγέννηση της. Ο Ρωμαίος ιστορικός Τάκιτος αναφέρει ότι κατά την θητεία του Παύλου Φάβιου και Λούκου Βιτέλλιου (1ος αιώνας π.Χ.) το πουλί που καλείται Φοίνικας, μετά από πολλούς αιώνες, εμφανίστηκε στην Αίγυπτο και συνεχίζει με σύντομες περιγραφές του πουλιού.  
 
Ο Φοίνικας των Ασσύριων τρέφονταν μονάχα με λιβάνι και διάφορες ευωδιαστές ουσίες. Όταν ολοκληρώσει τα πεντακόσια χρόνια ζωής του, φτιάχνει μια φωλιά στην κορυφή φοινικόδεντρου, από ξυλαράκια βελανιδιάς και συλλέγει μέσα σ’αυτήν ξυλαράκια κανέλας, νάρδο και μύρο. Όταν ολοκληρώσει την προετοιμασία κάθεται μέσα στη φωλιά και αφήνει την τελευταία του πνοή. Από το σώμα του γεννιέται ένας νέος Φοίνικας, ο οποίος μόλις δυναμώσει μεταφέρει την φωλιά στο Ναό του Ήλιου στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου.
 
Στην Περσία τον ξανασυναντάμε με το όνομα ‘Χούμα’ (‘το πουλί του παραδείσου’) και ‘Σιμούργ’. Εμφανίζεται ιδιαίτερα ευσπλαχνικός, που το άγγιγμά του μπορούσε να φέρει πολύ καλή τύχη και ίαση σε κάθε ασθένεια ή πληγή, όσο θανατηφόρα κι αν είναι. Ακόμα και η σκιά του έφερνε μεγάλες ευλογίες. Ζει στο Δέντρο της Γνώσης και όταν πετά μακριά από το Δέντρο, το ταράζει τόσο δυνατά, που οι σπόροι του (που είναι σπόροι απ’όλα τα δέντρα της πλάσης) πετάγονται σ’ολόκληρο τον κόσμο. Αναφέρεται επίσης ως ερμαφρόδιτος, ταυτόχρονα αρσενικό και θηλυκό, κατέχοντας μια του πλευρά το κάθε φύλο.
 
Οι μύθοι και οι παραδόσεις γύρω από τον Φοίνικα στον χώρο της Μεσογείου, εμφανίζονται με κάποιες παραλλαγές, κυρίως για το πώς ακριβώς πεθαίνει. Η πιο συχνά αναφερόμενη περιγράφει ότι, όταν εκείνη η ώρα έρχεται, πετά μέχρι την Αραβία για να συλλέξει μύρο, λάβδανο, νάρδο και κασσία. Έχοντας μεγάλες ποσότητες απ’αυτά στα φτερά του, πετά μέχρι την Φοινίκη, όπου διαλέγει το ψηλότερο φοινικόδεντρο και φτιάχνει φωλιά με τα μυρωδικά που συνέλεξε. Την επόμενη αυγή, γυρίζει προς τον Ήλιο που ανατέλλει και τραγουδά. Η ζέστη του Ήλιου αναφλέγει τα μυρωδικά και ο Φοίνικας πεθαίνει στις φλόγες. Μετά από εννέα ημέρες, ένας νέος Φοίνικας γεννιέται από τις στάχτες. Λίγες μέρες αργότερα, όταν τα φτερά του έχουν δυναμώσει, ο νεαρός Φοίνικας μαζεύει τις στάχτες του παλιού Φοίνικα και τις μεταφέρει στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου. Χιλιάδες πουλιά τον συντροφεύουν σ’αυτό το ταξίδι. Κατόπιν, πετά στην μακρινή ανατολή, στο σπίτι του.
Μια επίσης αρκετά γνωστή παραλλαγή της προαναφερόμενης, αφηγείται ότι, αφού συλλέξει τα μυρωδικά, ο Φοίνικας πετά κατευθείαν στον Ναό της Ηλιούπολης της Αιγύπτου και χτίζει την νεκρική φωλιά του στον βωμό του Ναού.
Οι λιγότερο γνωστές αφηγήσεις λένε ότι ο Ιερέας του Ηλιακού Ναού είναι αυτός που συλλέγει τα μυρωδικά για τον Φοίνικα. Και άλλες αναφέρουν ότι ο νέος Φοίνικας δεν ξεπηδά κατ’ευθείαν από τις στάχτες του παλιού, αλλά παραμένει για λίγες μέρες σε μια κατάσταση σαν σκουληκάκι, προτού μεταμορφωθεί στον υπέροχο Φοίνικα.
 
Στον Ινδουισμό ο Φοίνικας ονομάζεται ‘Γκαρούντα’ και είναι το ιερό ζώο μιας από τις ενσαρκώσεις του Θεού Βισνού (ένας από τους σπουδαιότερους Θεούς που απαρτίζουν από την ισχυρή Θεϊκή Τριάδα), του δοξασμένου Ράμα (αλλιώς και Ραμ) Θεού του Ήλιου.
Ο Φιλόστρατος (2ος αιώνας μ.Χ.) στο έργο του ‘Η ζωή του Απολλώνιου’ κάνει αναφορά στον Φοίνικα, με τρόπο τέτοιο που είναι εμφανής οι επιρροές από τον Ινδικό Φοίνικα Γκαρούντα.
 
Στην Κίνα τον βρίσκουμε με το διπλό όνομα ‘Φενγκ-Χουάνγκ’ και είναι το δεύτερο ιερότερο πλάσμα μετά τον δράκο και μαζί με τον δράκο ολοκληρώνει το Τάο καταλαμβάνοντας την θέση του Γιν.
Όμως και από μόνος του ο Φένγκ-Χουάνγκ είναι ένα Τάο: ‘Φενγκ’ είναι η αρσενική και Ηλιακή Αρχή, η δυαδικότητα, το Γιν-Γιανγκ, η από κοινού αλληλεξάρτηση του σύμπαντος. ‘Χουάνγκ’ είναι η θηλυκή και Σεληνιακή Αρχή, η ομορφιά, η ευαισθησία και η ειρήνη. Η ένωση του Φένγκ και της Χουνγκ σε ένα πλάσμα, συμβολίζει την αιώνια αγάπη και την ευημερία, και σχετίζεται με την ευτυχία στον έγγαμο βίο.
Ο Φενγκ-Χουάνγκ έχει αποσταλλεί στη Γη για να κάνει μεγάλα έργα που θα βοηθήσουν τον Άνθρωπο να εξελιχθεί. Εμφανίζεται προσωρινά για να σηματοδοτήσει την αρχή μιας νέας εποχής για την Ανθρωπότητα και μετά ξαναεπιστρέφει στους Ουρανούς απ’όπου προέρχεται. Το σημαντικότερό του έργο προς την Ανθρωπότητα είναι το ότι προκαλεί στους ανθρώπους τις πέντε σημαντικότερες ανθρώπινες αρετές για την κοσμική ενέργεια: αρετή, ευθύνη, ευγένεια, συμπόνια, πίστη.
 
Συναντάμε πάλι τον Φοίνικα στους Νοτιοαφρικανούς, στους αρχαίους πολιτισμούς της κεντρικής και νότιας Αμερικής, στην Ιαπωνία με το όνομα ‘Χόο’ ή ‘Φουσίχο’ (‘αθάνατο πουλί’), στην Ρωσία με το όνομα ‘Ζαρ-πτίτσα’ (‘πουλί της φωτιάς’), στην Μεσοποταμία ως κερασφόρο και φτερωτό ηλιακό δίσκο, ακόμα και στο μακρινό Μεξικό με το όνομα ‘Κουετζαλκόατλ’ που λατρεύονταν ως προσωποποίηση του Ήλιου, που πιθανότατα έχει τις ρίζες του στους αρχαίους πολιτισμούς των Μάγια, των Ίνκας και των Ατζέκων.
 
Ο Φοίνικας στον Εβραϊσμό 
Ο Φοίνικας κάνει την εμφάνισή του σε όλες τις αρχαιότερες θρησκείες, και ο Εβραϊσμός δεν αποτελεί εξαίρεση.
Στην Εβραϊκή παράδοση λοιπόν τον συναντάμε ως ‘Μίλχαμ’ ή αλλιώς ‘Χολ’ και αναφέρεται ότι ήταν το μόνο πλάσμα που δεν ακολούθησε τον Αδάμ στην εξορία του, διότι όταν η Εύα έδωσε σε όλα τα ζώα να φάνε από τον απαγορευμένο καρπό του δέντρου της γνώσης του καλού και του κακού (και όχι μόνο στον Αδάμ, όπως αναφέρεται στην Γέννεση), ο Μίλχαμ ήταν ο μόνος που αντιστάθηκε και δεν έφαγε. Ο Θεός λοιπόν τον τίμησε, τοποθετώντας τον σ’έναν πανέμορφο και προφυλαγμένο κήπο, για να ζει χίλια χρόνια κάθε φορά. Όταν συμπληρωθούν τα χίλια χρόνια, ο Μίλχαμ χάνει όλα του τα φτερά και συρρικνώνεται και μεταλλάσσεται τόσο, που φτάνει σε μέγεθος αυγού, από το οποίο αργότερα ξαναγεννιέται και ζει για άλλα χίλια χρόνια.
Αναφέρεται ότι είναι μονάχα ένας και αρσενικού γένους. Αργότερα, η παράδοση τον κατέταξε στα Χερουβείμ, φύλακα της επίγειας σφαίρας, που χωρίς αυτόν όλη η ζωή στην Γη θα τερμάτιζε. Λέγεται επίσης ότι στην δεξιά του φτερούγα φέρει τα λόγια: «ούτε η Γη με γεννά, ούτε οι ουρανοί, παρά μονάχα τα φτερά του πυρός» και ότι ο ήχος του χτύπου των φτερών του μοιάζει με ήχο κεραυνού.
 
Ο Φοίνικας στον Χριστιανισμό 
Το αγαπημένο πουλί της αρχαιότητας δεν άφησε αδιάφορο τον Χριστιανισμό και γρήγορα κατέλαβε πολύ σημαντική θέση στα πάμπολλα σύμβολα του Ιησού Χριστού, καθώς συσχετίστηκε με την Ανάστασή του, την Θεϊκότητά του και την μετά θάνατο αναγέννηση.
Ο Κλημέντης, ένας από τους πρώτους Πατέρες της Εκκλησίας, στην 1η επιστολή του (κεφ.25) αναφέρει τον Φοίνικα λέγοντας: «Υπάρχει ένα πουλί που λέγεται Φοίνικας. Είναι μοναδικό στο είδος του και ζει για πεντακόσια χρόνια. Και όταν πλησιάζει η ώρα του τερματισμού του, χτίζει φωλιά από λιβάνι και μύρο και άλλα αρωματικά, μέσα στα οποία, όταν έρθει η ώρα, μπαίνει και πεθαίνει. Καθώς όμως η ύλη φθείρεται, ένα συγκεκριμένο είδος σκουληκιού δημιουργείται, το οποίο, καθώς γαλουχείται από τα υγρά του νεκρού πουλιού, αποκτά φτερά. Όταν δυναμώσει, παίρνει αυτήν την φωλιά όπου βρίσκονται τα κοκάλα του γονιού του και περνά από την χώρα της Αραβίας στην Αίγυπτο, στην πόλη που καλείται Ηλιούπολη. Και, κατά την διάρκεια ημέρας πετά, ενώ όλοι οι άνθρωποι το βλέπουν, και τα αφήνει στον βωμό του Ήλιου. Καθώς έχει κάνει αυτό, επιστρέφει στον αρχικό του τόπο. Τότε οι ιερείς ερευνούν τις ημερομηνίες και βλέπουν ότι έχουν ολοκληρωθεί ακριβώς πεντακόσια χρόνια».  
Κατά τον πρώιμο Χριστιανισμό, αναπτύχθηκε γρήγορα ο συμβολισμός του Φοίνικα ως αναπαράσταση του Χριστού. Όπως ο Φοίνικας, έτσι και ο Χριστός αυτοθυσιάζεται και πεθαίνει μέσα στο ‘πυρ’ των Παθών και ανασταίνεται σε τρεις μέρες, θριαμβεύοντας ενάντια του θανάτου.
 
Ο Φοίνικας στην Αλχημεία, στον Μυστικισμό & στα Άστρα 
Η Αλχημεία και ο Μυστικισμός τιμούν τον Φοίνικα παραδίδοντάς του σημαντικότατη θέση ανάμεσα στα ιερότερα σύμβολα. Είναι η ανάσταση και αθανασία, η καταστροφή και δημιουργία νέων μορφών ύλης στην πορεία προς την τελική μεταμόρφωση, υλική και πνευματική, και αντιπροσωπεύει τον πνευματικά αναγεννημένο και ανυψωμένο άνθρωπο, τον σοφό μύστη.  
Στην Αλχημεία ειδικά, πέντε πουλιά συμβολίζουν τα πέντε στάδια που περνά ο μαθητευόμενος μέχρι να ολοκληρωθεί σε όν ανώτερης εσωτερικής πνευματικής υπόστασης, δηλαδή να γίνει ‘Φοίνικας’.
Αναλυτικότερα:
Το μαύρο κοράκι, είναι το πρώτο στάδιο, αυτό στο οποίο ξεκινά η σκληρή δουλειά.
Ο λευκός κύκνος, το δεύτερο στάδιο, στο οποίο ο Αλχημιστής ξεκινά να βιώνει και να κατανοεί τον εσωτερικό του κόσμο και το βαθύτερο φως της ύπαρξής του.
Το παγώνι, το τρίτο στάδιο, στο οποίο ο Αλχημιστής εισάγεται στην εμπειρία του αστρικού κόσμου.
Ο πελεκάνος, το τέταρτο στάδιο, όπου ξεκινούν οι δυνάμεις της ψυχής να υποσκελίζουν τις δυνάμεις της ύλης.
Και τελικά ο Φοίνικας, το πέμπτο στάδιο, η συμβολική ‘θυσία’ της ύλης μέσα από το ‘βάπτισμα του πυρός’ για να αναγεννηθεί η ψυχή μέσα από τις στάχτες.
 
Στην αστρολογία θεωρείται ότι ο Φοίνικας είναι η ανώτερη έκφραση του αετού, που συνδέεται με τον αστερισμό και το ζώδιο του σκορπιού, ως ζώδιο του θανάτου αλλά και της αναγέννησης.
Ο αστερισμός του Φοίνικα βρίσκεται σχεδόν κάτω από τον αστερισμό του Υδροχόου κι έτσι συνδέεται ο Υδροχόος ως ο φέρων το ύδωρ της αναγέννησης. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα…

============================================================
Η Τρίαινα

          «Η Αθηνά παραβγήκε κάποτε με τον Ποσειδώνα για το ποιος θα γίνει προστάτης της πόλης του Κέκροπα, την σημερινή Αθήνα. Καθώς δε συμφωνούσαν, ο Κέκροπας ζήτησε από τους δύο θεούς να χαρίσουν δώρα στην πόλη και όποιος έδινε το καλύτερο να ήταν ο νικητής, ενώπιον των υπόλοιπων θεών. Χτύπησε τότε ο Ποσειδώνας την τρίαινά του σε ένα βράχο της Ακρόπολης και αμέσως πετάχτηκε αλμυρό νερό κι ένα πολεμικό άλογο.».
           Στους περισσότερους είναι γνωστό ότι η τρίαινα είναι το σύμβολο του θεού Ποσειδώνα. Ο συμβολισμός του όμως δε φτάνει μέχρι εκεί… Ας δούμε και τις υπόλοιπες χρήσεις αυτού του συμβόλου. 
 Η τρίαινα στην αρχαιότητα:
Η τρίαινα είναι ένα σύμβολο το οποίο έχει βρεθεί πάνω σε νομίσματα και σε αμφορείς. Ένα σύμβολο που αποδίδεται στον ολύμπιο θεό Ποσειδώνα ή στον ρωμαϊκό θεό Neptune, θεοί των υδάτων, της θάλασσας και της καταιγίδας. Ένα σύμβολο της εξουσίας τους.
 Η δύναμη του Ποσειδώνα ήταν εξαιρετική. Χρησιμοποιούσε την τρίαινά του για να δημιουργήσει υδάτινες πηγές και να προκαλέσει σεισμούς. Είναι γνωστό από τη ελληνική μυθολογία πως, όποτε ο θεός των νερών και της θάλασσας εκνευριζόταν, χτυπούσε την τρίαινά του το βυθό της θάλασσας με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν ισχυροί σεισμοί –για το λόγο αυτό χαρακτηρίζεται και ως ο θεός των σεισμών- όπως επίσης με τη χρήση της συνήθιζε να δημιουργεί παλιρροιακά κύματα, τσουνάμι και θαλάσσιες καταιγίδες.
 
Στους ρωμαϊκούς μύθους ο Neptune χρησιμοποιούσε την τρίαινά του για να δημιουργήσει καινούρια σώματα από νερό και για να προκαλέσει σεισμούς.
 Τρίαινα και Ινδουισμός:
 
Οι Ινδουιστές αποκαλούν την τρίαινα trishula -λέξη που στα σανσκριτικά σημαίνει «τρεις λόγχες»- και σχετίζεται με τον Σίβα, καθώς είναι ένα συμβολικό όπλο ενάντια στο κακό. Είναι το όπλο με το οποίο καταστρέφει τα κακά πνεύματα και επαναφέρει την τάξη. Οι τρεις αυτές λόγχες της trihsula αντιπροσωπεύουν τις τρεις πλευρές του Σίβα ως δημιουργός, διατηρών και καταστροφέας.

 
Αντιπροσωπεύουν την τριπλή ιδιότητα της φύσης: τη δημιουργία (sattva), την επιβίωση (rajas) και την καταστροφή (tamas). Ο Σίβα είναι ο κυρίαρχος αυτών και η τρίαινα ενισχύει το  γεγονός ότι αυτός ο θεός είναι ο ελεγκτής του σύμπαντος και όλων των ψευδαισθήσεων. Αντιπροσωπεύει επίσης τις τρεις όψεις του χρόνου, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, τις οποίες κυβερνά.
  Μιας και ο Σίβα είναι ο Κύριος του Χρόνου, αυτός που παίρνει αποφάσεις για την πορεία του σύμπαντος με βάση τη δική του θέληση, η τρίαινα συμβολίζει τα τρία μονοπάτια της αυτοπραγμάτωσης, δηλαδή το μονοπάτι της θέλησης, το μονοπάτι της δράσης και το μονοπάτι της σοφίας / αφοσίωσης. Με αυτά τα τρία μονοπάτια ο Σίβα αλλάζει τους λατρευτές του και εξαλείφει καθετί αρνητικό μέσα τους.  Η τρίαινα συμβολίζει ακόμη και τα τρία βασικά αρνητικά στοιχεία, το θυμό, τον εγωισμό και τη σφοδρή λαχτάρα, τα οποία πρέπει να αφήσει πίσω του ο καθένας προκειμένου να προοδεύσει και να πλησιάσει τη σοφία.
  Εκτός από το Σίβα η τρίαινα παρουσιάζεται σε ακόμη δύο ινδικές θεότητες:
  Η Θεά Ντούργκα κρατά μεταξύ των άλλων όπλων της και μία τρίαινα σε ένα από τα επτά της χέρια και σε στάση επιθετική, πράγμα που δείχνει την αρμονική της σχέση με το Θεό Σίβα.
  Ο Θεός Γκανέσα έχει μία τρίαινα στο μέτωπό του, η οποία από τη μια δείχνει τη σχέση του με τον πατέρα του, τον Σίβα, και από την άλλη συμβολίζει την εναρμόνιση του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος μέσα από τη Σοφία.
Τρίαινα και Βουδισμός:
  Οι Βουδιστές συνδέουν την τρίαινα με τα Τρία Πετράδια: τον Βούδα, το Ντχάρμα και τον Σάνγκχα. Επίσης συμβολίζει την ορθή γνώση, την ορθή πίστη και την ορθή συμπεριφορά.
   Στην αρχαία Μέση Ανατολή συμβόλιζε και την αστραπή.
Τρίαινα και Χριστιανισμός:
   Παρόλη την καλή χρήση της τρίαινας κατά τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, καθώς χρησιμοποιούταν από παγανιστικούς θεούς, όταν έφτασε η ώρα να γραφούν ιστορικά βιβλία από τους χριστιανούς, το σύμβολο αυτό απεικονίστηκε ως εργαλείο του κακού. Μιας και ο Εωσφόρος είναι ένα κράμα παγανιστικών θεών, τότε και τα περισσότερα σύμβολα που γίνονταν χρήση από αυτούς δαιμονοποιήθηκαν.
  Βέβαια υπάρχει και μία αμφιλεγόμενη άποψη ότι συμβολίζει την Αγία Τριάδα και εμφανίζεται συχνά έχοντας μορφή κρίνου.
 Τρίαινα και αστρολογία:
  Στην αστρολογία ο Ποσειδώνας είναι ο πλανήτης που αντιπροσωπεύει τα όνειρα και τις ψευδαισθήσεις. Η τρίαινα, που έχει ως σύμβολο, συμβολίζει την τελική πραγματικότητα στην οποία ισχύει η ύπαρξη διαφορετικών ιδιοτήτων σε αντίθετα σημεία χωρίς να είναι ευκρινώς διακριτές η μία από την άλλη. Συμβολίζει το όνειρο, την απόκρυφη ιδέα της ευλάβειας και της αλήθειας.
Είναι αξιοσημείωτο να συγκρίνουμε το σύμβολο της τρίαινας με αυτό των Ιχθύων , το οποίο είναι δύο τρίαινες ενωμένες.
Clavicula Nox:
   Το Clavicula Nox είναι ένα μαγικό σύμβολο. Στα λατινικά η φράση clavicula noctis σημαίνει το κλειδί της νύχτας και είναι εμπνευσμένο από την Ατλαντίδα.
   Είναι ένα σύμβολο που αποτελείται από μία τρίαινα τοποθετημένη μέσα σε έναν κύκλο και ήταν ένα από τα κλειδιά της Dragon Rouge (κόκκινος δράκος), μιας παλιάς αλχημιστικής αδελφότητας. Πίστευαν ότι η τρίαινα συμβολίζει τις αρσενικές θεότητες, όπως  τον Σίβα ή τον Εωσφόρο, και ο κύκλος αντιπροσωπεύει τις σκοτεινές θηλυκές θεότητες, όπως την Κάλι και τη Λίλιθ. Τα μέλη της Dragon Rouge έλεγαν ότι το Clavicula Nox  ήταν ένα σύμβολο που συμβολίζει τη διαδικασία του να  πηγαίνεις από την ασυνειδησία στη συνειδητότητα. Ήταν ένα αστρικό κλειδί, το οποίο άνοιγε τις πύλες σε πολλές και διαφορετικές εμπειρίες.. Πίστευαν ότι αυτές οι πύλες άνοιγαν μετά τη μύηση στην αδελφότητα και αφού είχε φτάσει κανείς στο 5ο επίπεδο, τοThagirion.


















































































































Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου